Dag 7 van het

Dagboekverslag eerste week van de Flying V’s, de V-Stars van Sirrush en Cuba

02-10-2019, dag 1

Afgelopen weekend…wij beginnen al wat te trappelen en laten mama merken dat we niet nog heel lang bij haar binnen in haar warme buikje willen zitten. Onze toekomstige baasjes merken ook dat onze mama niet meer zo fit en actief is zoals zij normaal is. Zij houden dus al rekening met een bevalling meerdere dagen voor de uitgerekende datum. Afgelopen dinsdag wilde mama nog wel met de baasjes mee wandelen, maar eenmaal buiten de tuin wilde mama weer terug, iets wat onze toekomstige baasjes natuurlijk helemaal niet van haar gewend zijn. Gisteren was mama echt niet in haar normale doen, ze wilde niet stuiteren met haar mama Ghinjo en met haar broer Sabbat. Ze zocht alleen maar contact met onze toekomstige baasjes en wilde tegen ze aan liggen. Aan het einde van de middag vonden wij dat onze mama er klaar voor was om ons op de wereld te gaan zetten, ook al was de uitgerekende datum best nog een eindje weg. Met zijn allen zorgden we er voor dat de vliezen braken. Mama wilde nog eventjes buiten zijn, maar daarna kroop ze het liefst op de bank in de woonkamer, de bank waarop ze ook was bevallen van haar T-Stars en U-Stars. Maar…in ene merkten we dat het voor ons nog niet verstandig was om geboren te gaan worden…want…het werd in ene wel heel erg donker, zelfs in de buik van mama. Wat bleek…stroomstoring! En deze storing zou, naar verwachting, pas rond 23.00uur verholpen zijn! Maar in ene zien we af en toe een heel klein lichtje verschijnen. Onze toekomstige baasjes hadden de woonkamer verlicht met heel veel kaarsen en ze hadden voor ons zelfs de houtkachel aangestoken. Mama kreeg het zwaarder en zwaarder, maar nee, wij wilden geen romantische geboorte bij kaarslicht. Wij wilden gewoon wachten tot onze baasjes ons tijdens de geboorte goed konden zien. En in ene ging het licht weer aan. Joepie…de tijd was aangebroken om nu toch echt de warme buik van mama te gaan verlaten. Tien minuten nadat de stroomvoorziening weer hersteld was stapte de eerste van ons naar buiten. In vier en half uur tijd zagen wij alle negen, zonder ook maar een enkel probleempje, het levenslicht. Mama zorgde zo goed voor ons, ze vergat soms zichzelf te verzorgen. En onze nieuwe baasjes…zo lief en verzorgend voor zowel ons als mama.

Inmiddels liggen wij in een vierkante bak met heerlijk warme kleedjes in de woonkamer. Volgens onze baasjes gaat het best goed met ons en gelukkig gaat het ook met onze mama goed.

Morgen zullen wij meer over ons zelf verklappen, we gaan natuurlijk proberen elke dag een stukje over onze belevenissen in het vertrouwde dagboekverslag te schrijven. Voor nu vertellen we alleen dat we met vijf prachtige meiden en vier stoere kerels zijn! Gaan jullie ons dagelijks volgen?

03-10-2019, dag 2

Na drie en half uurtjes slaap moesten onze baasjes weer uit bed, want mama moest naar de dierenarts voor controle. Onze baasjes waren er wel van overtuigd dat we niet nog meer broertjes of zusjes zouden gaan krijgen, maar voor de zekerheid lieten ze dit toch maar door de dierenarts controleren. En ook de dierenarts zei dat er niet nog meer gezinsuitbreiding zou komen, wat onze baasjes niet erg vonden. Gelukkig was mama precies een half uur later weer thuis, want tjee, wat hadden we alweer een honger gekregen zeg. Mama zelf wist ook niet hoe snel ze weer tegen ons aan moest komen liggen. Ze was zo blij ons weer te zien, dat we allemaal een wel heel flinke wasbeurt kregen.

’s Middags kregen we onze eerste fotoshoot en hier waren we niet blij mee. Lagen we daar één voor één mooi te zijn op een kleedje met ook nog een raar ding erbij, iets met snaren zo konden wij voelen. Dat rare ding, dat bleek een Flying-V-gitaar te zijn, een gitaar welke enkele hardrockgitaristen gebruiken…en laat hardrock nou net de grootste hobby zijn van onze baas. Dus jullie raden het al, in plaats van de V-Stars gaan wij voortaan door het leven onder de naam: Flying V’s. En dan hebben we ook nog eens allemaal een naam gekregen van een hardrockband…alsof onze mama nog niet genoeg rond stuitert! Maar, onze namen hebben wel allemaal een betekenis.

Na deze spannende fotoshoot was er rust voor ons en onze mama. ’s Avonds werden we nog even op een weegschaaltje gelegd zodat onze baasjes konden zien of we allemaal, in de korte tijd dat we op de wereld waren, wat waren gegroeid. En jawel, we zijn gemiddeld vandaag 21 gram gegroeid.

Oja…jullie zijn vast wel benieuwd naar onze namen en hoe wij er uit zien…toch? Onze baasjes hebben speciaal voor ons een pagina aangemaakt op onze website, daar kunnen jullie alles over ons lezen, ook hoeveel we wogen bij onze geboorte bijvoorbeeld.

https://www.ofshinjisstar.nl/v-stars/

04-10-2019, dag 3

We doen niks anders als slapen en drinken. En als we willen drinken en mama ligt net te ver weg, dan gebruiken we onze stembanden om dat duidelijk te maken. Tja…we zijn hardrockers of we zijn het niet hè! En dan zijn daar altijd weer onze baasjes die ons liefdevol optillen en tegen de buik van mama aan leggen.

Mama verzorgt ons zeer goed, soms wast ze ons zo grondig dat het maar goed is dat we heel atletisch zijn. En mama voelt zich alweer zo goed dat ze, toen onze familie ’s middags aan de wandel mocht, onze werpkist uit sprong en luid verkondigde dat ze ook wel weer meewilde. Bizar, vinden jullie ook niet ? Maar, de baasjes namen stuiterkuiken 2, zoals ze mama noemen, niet mee, dus kwam ze ietwat teleurgesteld toch maar weer bij ons liggen. Konden wij weer mooi verder gaan met onze buikjes vol drinken. Gemiddeld zijn wij vandaag 39 gram gegroeid.

05-10-2019, dag 4

Hebben we toch even de schrik van ons leven gehad! Worden we in ene heel zacht besnuffeld door een neus die we niet kennen! Blijkt het onze oma Ghinjo te zijn, die met ons mocht kennis maken. Oma Ghinjo was de afgelopen dagen al erg nieuwsgierig naar ons, ze kon soms uren voor het hekje van de woonkamer liggen, hopend op dat onze baasjes het hekje voor haar zouden openen. Even later stapte er al weer een vreemdeling bij ons de werpkist in, het leek wel de grote, boze wolf. Maar het was maar onze oom Sabbat (broer van onze mama), dus niks aan het handje…uh…pootje. Onze baasjes zeggen (of eerder hopen) dat ome Sabbat straks onze allergrootste vriend zal zijn en onze grootste beschermengel (naast onze mama natuurlijk). Oom Sabbat heeft de eerste wasbeurt al uitgedeeld, stoer als hij is.

Onze stembanden beginnen ook steeds beter te werken, moet ook wel wetende dat we naar hardrockers zijn vernoemd. Wat vandaag ook goed werkte was de slagroom van mama, we zijn vandaag gewoon maar eventjes gemiddeld 69 gram gegroeid!

06-10-2019, dag 5

Wij kunnen niet anders zeggen dan dat het goed met ons en onze mama gaat. En omdat beelden vaak meer zeggen als woorden, hebben onze baasjes ons en onze mama vandaag gefilmd. Om het filmpje te bekijken moet u op de foto hieronder klikken, de foto waarop onze mama heel relaxed in de werpkist ligt…maar…ondertussen wel alles in de gaten houdend.

Oja, ook vandaag zijn we weer goed gegroeid, gemiddeld namelijk 79 gram.

07-10-2019, dag 6

Het kan niet anders dan dat wij wel een heel lieve familie moeten hebben! We hebben vandaag namelijk kennis gemaakt met onze overopa Raptor. Inmiddels al dik 14 jaartjes jong, maar voor zijn leeftijd nog goed te pas. Onze overopa Raptor heeft ons allemaal één voor één besnuffeld en één van ons kreeg zelfs een zacht likje van hem. Wie dat was…tja…dat weten wij en ook onze baasjes niet. Onze baasjes genoten namelijk zo van Raptor, dat ze er niet op gelet hebben wie hij nu een likje gaf.

Helaas voelde onze mama zich vandaag wat minder goed. Ze zorgde voor de volle 100% voor ons en ook buiten wilde ze actief zijn, maar toch merkten onze baasjes aan haar dat er iets niet klopte. Gedurende de dag begon haar temperatuur te stijgen. Dus, op een gegeven moment lagen wij moederziel alleen in de werpkist…mama moest naar de dierenarts. Gelukkig gaat het nu weer beter met onze mama. Ondanks dat mama zich niet zo goed voelde zijn we toch nog gemiddeld 54 gram gegroeid.

08-10-2019, dag 7

Poeh, wat was onze mama het eerste deel van de nacht onrustig zeg. Lagen we net lekker bij haar te drinken, stond ze weer op om helemaal aan de andere kant van de werpkist te gaan liggen (en da’s een eind, tenminste, voor ons). Of, nog erger, ze ging de werpkist uit! En wij maar roepen…mama, kom dan, we hebben zo’n honger! Voor onze baasjes was dit ook allemaal niet fijn, zij deden geen oog dicht (ze slapen nl. nog net niet in de werpkist). Maar, halverwege de nacht vond mama haar rust weer en konden wij ook weer rustig drinken en slapen.

We zijn momenteel onze stembanden goed aan het testen. Dit komt omdat we onderling nu een beetje strijd beginnen te krijgen wie de beste tepel mag hebben. En…we hebben ontdekt…dat als we flink wat geluid produceren, onze baasjes ons oppakken en knuffelen…daar hebben we ze nu al tuk mee! En we zijn nog niet eens een week oud!

We zijn vandaag gemiddeld 60 gram gegroeid.